Chrześcijanin swoją obecnością i aktywną działalnością winien wnosić w świat dobro i pomagać innym w jej osiąganiu. Wspólna praca i czynny udział w SKC wyzwalają w młodej osobie gotowość, odwagę i umiejętność wychodzenia ku drugiemu człowiekowi, zwłaszcza temu, który znalazł się w potrzebie. W takim gronie ludzi rodzi się chęć pomagania innym oraz odpowiedzialność za każdego bliźniego.

Duch braterstwa i przyjaźni oraz relacje między poszczególnymi członkami koła, niejako od wewnątrz motywują ich do działania, które za podstawowy cel ma dobro ludzkiej osoby. Owo dobro w szerokim tego słowa znaczeniu, jest osiągane wielorakimi metodami i sposobami.

Do najbardziej rozpowszechnionych zaliczyć należy wieloraką pomoc materialną i duchową osobom starszym i dzieciom.
W szeroko rozumianą działalność wpisać należy również pomoc w organizowaniu i przeprowadzaniu ogólnopolskich akcji charytatywnych, wakacyjnych kolonii i zimowych ferii.

Istotnym polem działalności jest także wspomaganie ubogich dzieci w zakresie żywności, odzieży, podręczników i pomocy szkolnych itp.

W działalności SKC podkreślić należy jakże ważny aspekt wychowawczy i pedagogiczny. Mianowicie praca w Kole uczy przede wszystkim miłości bliźniego, kształtuje wrażliwość na potrzeby innych ludzi.

Uczy także tolerancji, zrozumienia, wspólnej pracy oraz poszanowania człowieka chorego i starszego.

Przyczynia się również do wzrostu samodzielności i odpowiedzialności uczniów. Każdy człowiek, również człowiek młody, na miarę swoich indywidualnych możliwości ma wiele okazji do czynienia dobra drugiemu człowiekowi, czyli do konkretyzacji zadań miłości czynnej.
Jest to zarazem działalność bezinteresowna w takim znaczeniu, jakie charakteryzuje aktywność wolontariatu.

następna strona...